Het ontwaken van Jerry Katz

Paula Marvelly: Was er een bepalende tekst of moment of gebeurtenis in je leven die het gevoel van IK BEN in gang zette?

Jerry Katz: Zeker, als kind heb ik gebeurtenissen meegemaakt. Toen ik twee jaar oud was, zag ik mezelf wakker worden in de wereld en het ervaren. Ik wist dat ik mijn eerste herinnering had. Het fascineerde me toen ik getuige was van de eerste herinnering. Toen ik zeven jaar oud was, realiseerde ik mezelf als IK BEN.

Ik had verschillende ervaringen tot de leeftijd van 11 – buitenlichamelijke ervaringen – waarbij ik mezelf als bewustzijn in een sterrenhemel bevond. Ik keek naar een enkele ster en ik concentreerde me erop en hij ging open en ik herkende hem als IK BEN. Ik zag IK BEN in verschillende versies. Elke versie was als een initiatie. Ik ontving verschillende initiaties in de kennis dat mijn ware aard IK BEN was.

Ook had ik rond de leeftijd van 10-11 psychische bezoeken van twee mannen, altijd dezelfde twee mannen. Eén zong luid een bepaald mantra die diep in me doordrong. Het was weer een initiatie. Jaren later besefte ik dat de man die het mantra zong waarschijnlijk Swami Nityananda was. Ik heb nooit begrepen wie de tweede man was.

Toen ik 11 of 12 was, vergat ik die initiaties – ik wist op die leeftijd toch nooit wat ik ermee moest doen. Rond mijn 25e ging ik ze opnieuw bekijken en evalueren en onderzocht ik het gevoel van IK BEN.

PM. Dus waarom begon je deze dingen op dat specifieke punt in je leven opnieuw te evalueren? Was je teleurgesteld in je leven?

Jerry Katz: Een beetje, maar niet zoals sommige mensen die praten over het ervaren van pijn en depressie – ik had daar niets van. Ik wist alleen dat ik niet op dezelfde manier geïnteresseerd was in het leven als de meeste mensen. Mijn enige interesse was 'zijn' en het verkennen ervan op een manier die voor mij logisch was.

Er zat zeker een randje aan zoeken en verkennen. Ik ging parapsychologie doen. Op de conferentie zag ik iemand een exemplaar lezen van Psychic Discoveries Behind the Iron Curtain van Sheila Ostrander uit de jaren zeventig. Velen van ons hebben die ontdekkingstocht gedaan – het was een geestverruimende ervaring om over parapsychologie te lezen als onderdeel van een reis. Dan ga je verder – sommige mensen blijven daar, wat prima is. Maar sommigen gaan verder, wat ik deed.

Toen realiseerde ik me dat dit IK BEN fundamenteel is, dus ik ging me daar weer in verdiepen.

PM. Dus waar bracht dat je? Je zegt dat je een Joodse opvoeding hebt gehad – vond je troost in het Oude Testament of andere Hebreeuwse teksten?

Jerry Katz: Nee, ik ging naar de Hebreeuwse school toen ik 11 en 12 was om me voor te bereiden op de bar mitswa, maar zelfs op de Hebreeuwse school hoorde ik over Abraham en Mozes en ik had het gevoel dat ik hetzelfde was als zij. Ik vond ze niet bijzonder. Ik zag mezelf niet zoals zij waren in de zin dat ze geweldige legendarische figuren waren, maar ik wist dat ik fundamenteel hetzelfde was als zij. Ik vond ze niet bijzonder en ik wist niet waarom ze er zo'n punt van maakten!

Ik had een gevoel van gelijkheid met deze legendarische Bijbelse jongens omdat ik op de een of andere manier begreep dat we allemaal de IK BEN waren, hoewel ik op dat moment niet begreep waar dat gevoel van gelijkheid vandaan kwam.

PM. Ik ben benieuwd waarom je je niet in de Kabbalah hebt verdiept. Misschien, zoals bij veel mensen, als iemand zich wil verdiepen in een leer, gaan ze niet dieper in op hun eigen traditie, maar onderzoeken ze een andere.

Jerry Katz: In mijn zoekende dagen las ik de Zohar en vond ik een grote resonantie met nog een andere IK BEN-initiatie die ik als kind had, die voortkwam uit een zeer actief innerlijk derde oog. Op een gegeven moment hoefde ik niet meer naar een traditie te gaan, omdat de IK BEN was wat ik had, het was mijn initiatie. De IK BEN zelf was mijn leraar. Het zou niet de bedoeling zijn om ergens anders heen te gaan. De IK BEN was de bedoeling, dus dat had ik. Op een gegeven moment tijdens het zoeken vroeg ik mezelf af: 'Waarom bestudeer ik dit? Waarom concentreer ik me niet gewoon op het IK BEN?'

PM. Wat gebeurde er toen?

Jerry Katz: Ik was altijd geïnteresseerd in spirituele zaken, ik schreef poëzie tot in mijn twintiger jaren, las veel. In 1977, toen ik ongeveer 28 was, werd alles plotseling als één dag. Dat was toen IK BEN stabiel werd en alles jarenlang als één dag was.

In mijn dertiger jaren wist ik dat ik me moest voorbereiden op het leven, dus ik werkte hard om geld te sparen, ik trouwde en probeerde een soort materiële achtergrond voor mezelf op te bouwen, maar ondertussen las ik altijd, studeerde ik altijd, was ik me er gewoon van bewust. In 1987 verhuisden mijn vrouw en ik naar Nova Scotia, waar zij vandaan kwam.

Toen, op een gegeven moment, ik denk toen ik in de veertig was, loste het IK BEN, de ene dag, ook op en toen was er gewoon dit...

PM. Kun je daar meer over vertellen?

Jerry Katz: Nou, ik weet niet of ik er meer over kan vertellen, het kan uitdrukken. Dit is gewoon alles wat ik nu zie...

Dit is gewoon de realiteit. Ik weet niet echt hoe ik het moet uitdrukken. Ik sprak een paar dagen geleden met Jeff Foster en zei dat het niet makkelijk is om dit soort dingen uit te drukken. Voor hem is het makkelijk! Voor mij is het niet zo makkelijk.

PM. Bedoel je ook een gevoel van eenheid?

Jerry Katz: Niet per se, ik denk niet in termen van eenheid. Ik weet het niet. Ik denk dat het meer dit is-heid is.

(thisness).