Het ontwaken van Bobo roshi

Han-san vertelt het volgende verhaal [noot: In het Japans is "bobo" blijkbaar een woord voor geslachtsgemeenschap, en natuurlijk betekent "roshi" meester]:

Bobo-roshi is een Zenmeester, maar anders. Als je wilt, zal ik je vertellen wat ik weet, maar ik weet niet of het allemaal waar is; ik weet alleen van horen zeggen over hem en ik heb hem maar één keer ontmoet. Hij lijkt een gewone man, maar hij lacht veel en hij heeft een heel diepe stem en hij kleedt zich vreemd. Hij draagt ​​nooit Zen gewaden, maar kleedt zich meestal in een eenvoudige kimono, zoals kunstenaars doen, en soms draagt ​​hij westerse kleding, jeans en een trui, zoals jij doet. Ze zeggen dat hij jaren in een Zenklooster heeft doorgebracht, in het zuidelijke deel van Kyoto. Het is een streng klooster, de regels worden heel strikt toegepast, strenger dan hier. Ik geloof bijvoorbeeld dat ze elke dag om 2 uur 's nachts opstaan. Hij zou een zeer ijverige monnik zijn geweest, die zelfs overdreef, extra regels voor zichzelf maakte en zo. Maar hij begreep zijn koan niet en de meester was streng voor hem; wanneer hij iets wilde zeggen, pakte de meester zijn bel en belde hem de kamer uit. Zo werd hij jarenlang behandeld. Hij mediteerde extra, sliep in de lotushouding, probeerde alles wat hij kon bedenken, maar de koan bleef even mysterieus als altijd. Ik weet niet hoe lang deze situatie duurde, zes jaar, tien jaar misschien, maar toen had hij er genoeg van. Ik denk niet dat hij zelfs maar afscheid nam, hij vertrok gewoon, in gewone kleren, met een beetje geld dat hij had gespaard, of dat naar hem was gestuurd van thuis.

Nu moet je beseffen dat hij al lang monnik was en niets wist over het burgerleven. Hij was 's nachts nooit de muur opgeklommen [d.w.z. hij was stiekem het klooster uitgeslopen zoals velen deden voor minder, uhm, spirituele bezigheden]. Hij was een echte monnik, nuchter, stil, altijd zichzelf onder controle. En daar was hij, in een zonnige straat, in een drukke stad, duizenden mensen overal, allemaal bezig met iets, allemaal op weg naar ergens. Hij zwierf door de stad en kwam in de wilgenwijk terecht, misschien binnen een uur nadat hij de kloosterpoort had verlaten. In de wilgenwijk staan ​​altijd vrouwen voor hun deur, of doen alsof ze bezig zijn in hun tuin. Een van de vrouwen riep hem, maar hij was zo onschuldig dat hij niet wist wat ze wilde. Hij ging naar haar toe en vroeg beleefd wat hij voor haar kon doen. Ze nam hem bij de hand en leidde hem haar kleine huisje binnen. Ze zeggen dat ze mooi is; wie weet? Sommige van deze vrouwen zijn helemaal niet mooi, maar ze zijn op een bepaalde manier aantrekkelijk, anders zouden ze geen inkomsten hebben.

Ze hielp hem uitkleden - hij moet toen begrepen hebben wat er aan de hand was. Ze moet hem om geld hebben gevraagd en hij moet het haar hebben gegeven. Toen nam ze hem mee naar haar bad, dat is hier de gewoonte. Je schouders worden gemasseerd en je wordt afgedroogd met een schone handdoek en ze praten met je. Langzaam word je heel opgewonden en als ze voelt dat je er klaar voor bent neemt ze je mee naar de slaapkamer. Hij moet heel opgewonden zijn geweest na zoveel jaren van onthouding. Op het moment dat hij in haar ging loste hij zijn koan op. Hij had een enorme satori, een van die zeldzame satori's die in onze boeken worden beschreven, niet een beetje begrip dat later kan worden verdiept, maar het geheel in één keer, een explosie die je aan stukken scheurt en je denkt dat de wereld ten einde is gekomen, dat je de leegte van het universum in elke mogelijke sfeer kunt vullen. Toen hij de vrouw verliet was hij een meester.

uit De lege spiegel, door Janwillem van de Wettering, 1972