Het ontwaken van Tom Thompson
Tijdens de jaren '70 en '80 had ik veel krachtige Kundalini-ervaringen, kenshos, satoris, wat al niet, en sommige waren zonder twijfel 'verlichtingservaringen'. Maar het was een "aparte ik" die deze ervaringen in tijd/ruimte had.
En toen ergens in de vroege jaren '80 was er het besef dat er geen ander is en dat er alleen nu is. Ik kan niet zeggen dat het plotseling, dramatisch, levens-veranderend of iets anders was, maar het was overduidelijk. Zo duidelijk dat de "geest" er niet eens vanaf wist, en dus werd er geen groot verhaal omheen gemaakt of datums vastgesteld of wat dan ook. En de spirituele systemen waarin ik getraind was, herkenden deze non-gebeurtenis niet echt, dus ik ook niet. Het was gewoon waar en duidelijk. Voor alles en iedereen, altijd. Dus niets groots. Het was en is zo duidelijk dat het dwaas lijkt om het zelfs maar te noemen of erover te praten. Of erover na te denken. Het is gewoon de realiteit. Een grote duh.
En toen ik Gangaji begin jaren '90 voor het eerst hoorde lesgeven, besefte ik dat waar ze het over had duidelijk dit bewustzijn was. Zoals ik al zei, was het alsof ik iemand duidelijk jouw taal hoorde spreken na vele jaren in een vreemde cultuur te hebben doorgebracht. Ik wist dat zij wist wat ik weet. En iedereen weet dat, maar ze beseffen het gewoon niet.
Er is niks gebeurd. Er hoefde niets te gebeuren. Het is al zo.
Vraag: Als u mij toestaat, hoe was het voor u om wakker te worden?
Tom: (Lachend). Nou, als we die termen gebruiken. . .wat er gebeurde was dat ik studeerde in een traditie die met kundalini werkte. Als de kundalini wakker is, zijn er veel bijzondere ervaringen, op vele niveaus. Maar ze zijn opgenomen in het persoonlijke verhaal. Bijvoorbeeld denken: "Ik was gisteravond in samadhi en ik zag God, en zo maar door en door..." En er was een fascinatie voor ervaringen en het ontwikkelen van capaciteiten en vermogens.
Toen het zogenaamde "ontwaken" plaatsvond, was daar plotseling geen interesse meer voor. Identiteit werd niet langer gezocht in kunnen, ervaring of kennis. Er was geen interesse meer in de leringen waarin ik mijn leven had geïnvesteerd. En als ik er toen over zou hebben nagedacht, zou dat erg verwarrend kunnen zijn geweest.
En toen gaf ik les in die traditie, en plotseling was de manier waarop ik lesgaf heel anders en begon zelfs de formele leerstellingen van de kundalini-traditie tegen te spreken. Mensen kwamen bijvoorbeeld vragen: "Wat zijn de beste technieken om wakker te worden? Wat moet ik doen?" En ik begon merken dat ik zei: "Je hoeft niets te doen voordat je wakker wordt."
Toen begon er verdeeldheid te ontstaan onder studenten. Want dit hele systeem is gebaseerd op alle dingen die je moet doen om wakker te worden, en er was een officiële goeroe uit India met alle toeters en bellen die zei: "Misschien moet je levens lang deze oefeningen doen om wakker te worden." En ik zei: "Je bent al wakker. Je hoeft niets te doen." En zo zorgde het voor veel verwarring.
En ook omdat er daarvoor geen lering was geweest, had ik moeite om uit te drukken wat ik probeerde te zeggen. De andere leerstelling was goed omschreven, maar wat ik zo duidelijk zag, was anders.
Op dit moment kijk ik bijvoorbeeld naar jou. Ik zie daar niemand die gefixeerd, ontwikkeld of verlicht moet worden. Jij zoals je daar bent, is evenzeer een uitdrukking van 'wat is' als de Boeddha of Christus. En daar hoef je niets voor te doen. En dus was er dit probleem, want niet alleen gaf ik anders les, ik realiseerde me ook dat er niets was om les over te geven. (Lachend.)
En toen maakten mensen zich zorgen. Mensen dachten dat ik depressief was. Mensen dachten dat ik boos was. Mensen dachten dat ik concurreerde met de goeroe. Toen het er echt op aankwam, ben ik maar weggegaan. Ik was er gewoon niet in geïnteresseerd. En dat was heel vreemd, want waar ik mijn hele leven in had geïnvesteerd, verdween gewoon. Alles viel gewoon weg, ook ik. (Lachend). Ik bedoel het beeld, het zelfbeeld.
Vraag: Dus, hoe is het om jou nu te zijn?
Tom: Het is gewoon wat er gebeurt. Hier zijn we. We zijn aan het praten. Ik ben blij dat ik bij je ben.
Vraag: Denk je veel na over het verleden en de toekomst?
Tom: Het verleden en de toekomst komen naar boven. Ik denk niet echt aan ze. Maar als je 'verleden' zegt, denk ik meteen aan het opvoeden van mijn dochter en tijd met haar doorbrengen. Dat is meestal waar mijn gedachten in het verleden heen gaan. Ik hou van alle goeroes waarmee ik was. Dat is geen probleem. Er komen verhalen uit het verleden naar boven. Ik krijg er geen zelfgevoel van, maar ik herinner het me.
De toekomst, nou, het is alsof ik op de rand van een klif sta met deze enorme mist voor me. Ik heb geen idee.
Vraag: . . .en je maakt je geen zorgen, denk ik.
Tom: Nou, zorgen maken lost wat op? Als je echt aanwezig bent in het leven, is het duidelijk wat er aan de hand is. Als jij en ik hier bijvoorbeeld waren en er kwam een tornado, dan zouden jij en ik waarschijnlijk verstandig genoeg zijn om de kelder in te gaan of de deur uit te gaan. We hoeven er geen kaart of strategie voor te hebben. We zeggen gewoon: "tijd om te gaan."
Het moment van kracht in het leven is altijd nu. En als we er nu echt zijn, zien we de volgende stap.
Vraag: Als er één ding is dat mensen in de eerste plaats moeten onthouden over ontwaken en een ontwaakte geest, wat is dat dan?
Tom: Alle dingen waar je in gelooft zijn niet waar. (Lachend). En je moet eerlijk zijn - geloof me niet - maar kijk eens waarom ik dat zeg. Je moet kijken naar wat waar is. Niet wat je gelooft dat waar is. Maar, wat is eigenlijk waar? "Hoe weet je dat het waar is?" Dat is de vraag.
In Zen, dat enkele echte sterke punten heeft, zeggen ze niet: "Vertel het me." Ze zeggen: "Laat het me zien." Dus ze willen niet al je mentale filosofieën, je meningen, wat dan ook weten. Ze willen concreet pragmatisch bewijs van wat waar is.
Dit. Nu. Dit is het!