Het ontwaken van Bob Harwood
Toen ik twintig was, raakte ik verstrikt in een breed scala aan existentiële vragen. Bestaat God? Wat is de zin van het leven? Wat is een subatomair deeltje? Wat zou de paradoxen van de waarnemer in de moderne natuurkunde kunnen verklaren? Om dit soort vragen te beantwoorden, heb ik tien jaar lang filosofie en wetenschap gestudeerd en veel nagedacht.
In die tien jaar heb ik nooit één antwoord gevonden. Op dertigjarige leeftijd ontdekte ik Zen en de daaropvolgende tien jaar las ik allerlei boeken over Zen en dacht ik na over koans en verlichting. In die tien jaar heb ik veel vragen aan mijn lijst toegevoegd, maar ik heb nooit één antwoord gevonden.
Op veertigjarige leeftijd nam mijn optimisme af en begon ik me te voelen als een rat in een val. Ik was bang dat ik zou sterven zonder ooit iets belangrijks te leren. Gelukkig zorgden een paar bedrijfsproblemen ervoor dat ik veel stress kreeg en in een poging om wat gemoedsrust te krijgen, begon ik een eenvoudige ademhalingsoefening te doen.
Nadat ik de oefening een week had gedaan, realiseerde ik me dat ik anders met de wereld omging als ik naar mijn ademhaling keek dan wanneer ik abstract dacht. Daarom verhoogde ik mijn beoefening naar twee uur per dag. Na twee maanden verhoogde ik mijn beoefening naar drie uur per dag. Na vijf maanden begon ik in diepe samadhi-staten te vervallen. Kort daarna had ik mijn eerste verbluffende verlichtingservaring.
Na die eerste ervaring realiseerde ik me dat alles waar ik naar op zoek was, gevonden kon worden door stil bewustzijn. De volgende vijftien jaar ging ik op stilteretraites en solo wandelingen in de bergen. Geleidelijk verschenen de antwoorden op mijn vragen.
Op mijn vijfenvijftigste bleef er nog maar één vraag over. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was om in een verenigde staat van geest te blijven na een verlichtingservaring. In de voorgaande vijftien jaar had ik veel verlichtingservaringen gehad. Sommige van die ervaringen waren oppervlakkig en sommige waren diep. Sommige waren zo diep dat ik daarna nog een aantal dagen in een onbaatzuchtige en lege staat van geest bleef. Sommige waren zo diep dat het maanden duurde voordat de effecten verdwenen. Sommige effecten verdwenen nooit.
Toch leek ik vroeg of laat altijd terug te keren naar een dualistische gemoedstoestand: een "ik-hier" die naar een "wereld-daarbuiten" keek. Ik dacht dat er vast een manier moest zijn om "de twee voor altijd één te laten worden".
Op 17 augustus 1999 beklom ik een berg in Colorado toen ik weer een ervaring van psychologische eenheid had. Een paar uur later realiseerde ik me tot mijn verbazing dat mijn 35 jaar durende spirituele zoektocht ten einde was gekomen. Ik wist het antwoord op mijn laatste vraag. Ik realiseerde me dat er nooit een "ik" was geweest die soms psychologisch verenigd en soms verdeeld was. Ik realiseerde me dat wie ik was het dynamische, mysterieuze en intellectueel onkenbare veld van de realiteit zelf was.
Hoewel er een afzonderlijk "ik" leek te zijn dat periodiek verenigd werd met de realiteit, was dit een illusie geweest. Er was geen "ik". Er was alleen eenheid - alleen wat is. Wie ik ben was DAT!
Mijn levenslange zoektocht was gebaseerd op een fundamentele fout die was ontstaan door reflectief denken. Nadat ik de waarheid duidelijk had gezien, was ik vrij. Ik werd nooit meer lastiggevallen door enige vorm van existentiële vraag en ik kon eindelijk ontspannen en een gewoon leven leiden.
Vanaf dat moment tot vandaag weet ik dat ik, waar ik ook kijk, naar mezelf kijk - een verenigd veld van zijn. De waarnemer en het waargenomene zijn één. Ja, ik manifesteer me even als een bepaald mens, maar mijn Ware Zelf is oneindig - voorbij ruimte en tijd. Wie ik ben, is nooit geboren en zal nooit sterven.
De meeste mensen denken dat ik een afzonderlijk mens ben, maar ze dromen dezelfde droom die ik vroeger droomde. Als ze het echte mij willen zien, moeten ze stoppen met denken en stil worden. Het geheim van alle geheimen is dat er geen geheim is. Alles ligt voor het oog. Als je het niet ziet, wees dan geduldig en wees volhardend. Jezus leerde zijn discipelen twee gelijkenissen over het belang van volharding. Blijf kijken. Blijf stil. Vroeg of laat zal de waarheid aan het licht komen.