Het ontwaken van Richard Sylvester

Dit was geen ervaring. Het was niet iets dat iemand in de tijd is overkomen, maar toch moeten we taal gebruiken om erover te praten, dus laat me proberen het te beschrijven, ook al is het onbeschrijfelijk.

Wat in die verdwijning te zien was, was dat bewustzijn alles en overal is. Er is alleen bewustzijn en bewustzijn rijst op als alles. Dus 'ik' en 'jij', 'hier' en 'daar', 'nu' en 'toen' verloren allemaal hun betekenis. Bewustzijn werd gezien als zowel waar de persoon was als waar de muren waren en in de ruimte ertussen. Eigenlijk werd gezien dat scheiding niet bestond, dus het is misleidend om te praten over een aparte persoon en muren en de ruimte ertussen. En het volgende dat ik ga zeggen kan ik op geen enkele manier uitleggen. Het enige wat ik kan doen is erover rapporteren. Wat ook gezien werd, was dat bewustzijn ook onvoorwaardelijke liefde is. Alles is onvoorwaardelijke liefde. Dit valt niet te ontkennen wanneer bevrijding wordt gezien.

Deze manier van kijken duurde een bepaalde tijd waarin elk gevoel van lokalisatie eindigde. Er was dus nergens een persoon, er was gewoon bewustzijn. Er was  helemaal niet het gevoel meer een apart persoon te zijn. Toch was het fysieke lichaam in staat om zonder enige moeite de ruimte te doorkruisen zonder tegen dingen aan te botsen. Na een tijdje keerde het gevoel van lokalisatie terug en was er weer een lichaam-geest die een bepaalde ruimte innam. Maar het gevoel van een samengetrokken afzonderlijk individu, het gevoel van gescheidenheid, was voorbij. Ik kan dit niet uitleggen, ik kan er alleen maar over rapporteren. Hoewel het gevoel van een gelokaliseerde lichaam-geest terugkeerde, had het daarna geen zin meer om naar iets te zoeken. Het zoeken was geëindigd. Er werd gezien dat er niets te zoeken was. Wat valt er nog te zoeken als er alleen maar bevrijding is en ‘ik’ dat al ben. ‘Ik’ ben reeds het licht waarin alles ontstaat en jij ook.