Het ontwaken van Nancy Dolen

Op een vroege ochtend in oktober, bij het wakker worden, ontstond het gevoel dat het zelfgevoel verdwenen was. Er werd gezien dat er letterlijk niemand was en dat alle beweging spontaan gebeurde zonder centrale controle.

Ik denk niet dat ik echt volledig kan uitleggen wat er precies is gezien. De kwantumfysici zeggen dat alle materie eigenlijk gewoon lege ruimte is, en ik veronderstel dat dat op die momenten door mij werd herkend.

In plaats van dat het beangstigend of deprimerend was, was het verlevendigend. Er werd gezien hoe nutteloos het was om te proberen datgene te vullen wat alleen maar leeg kan zijn. En in die leegte is de heelheid die altijd werd gezocht. Met de erkenning dat iedereen lege ruimte is, is er geen angst voor mensen op hogere posities of gebrek aan respect voor mensen op lagere posities.

Voor mij is er altijd dat gevoel van leegte geweest. We hebben het allemaal, want we zijn het. We ervaren het als een persoonlijk gebrek dat we voor de wereld moeten verbergen. Het is geen defect. Vanuit mijn oogpunt is het onze staat van zijn, en het is prachtig. Sommigen noemen het ego-loosheid. Sommigen noemen het niet-zelf. En die leegte is de bittere vijand van het zelf die bestreden moet worden door hem op elke mogelijke manier te vullen.

Het mooie van deze tijd sinds deze gebeurtenis is het vermogen om dingen veel minder serieus te nemen; vandaar dat er voortdurend spontane humor ontstaat. De humor zit in het zien van het gedrag van het opvullen van ruimte in mezelf en het hele menselijke ras. Het is de kosmische grap waar ik om lach bij een kleine groep van mensen. Maar ik hoop dat anderen na verloop van tijd de humor inzien en meedoen.