Het ontwaken van Francis Lucille

Uittreksel uit Eternity Now, door Francis Lucille

Vraag: Hoe ontdekte u uw ware aard?

Je vraagt ​​naar de details in mijn geval. Voordat ik je de details geef, moet ik je waarschuwen dat dit geen one-size-fits-all pad naar de waarheid is. De weg naar de ontdekking van onze ware aard verschilt van zoeker tot zoeker. Het kan een plotselinge en dramatische ervaring zijn of een subtiel, ogenschijnlijk geleidelijk pad. De toetssteen is in alle gevallen de vrede en het begrip dat aan het einde van de weg heerst.

Hoewel een eerste glimp van de realiteit een gebeurtenis van kosmische proporties is, kan het in eerste instantie onopgemerkt blijven en zich op de achtergrond van de geest verspreiden totdat de egoïstische structuur instort, net zoals een gebouw dat ernstig beschadigd is door een aardbeving enige tijd blijft staan ​​en een paar maanden later geleidelijk of plotseling instort. Dit effect is te wijten aan het feit dat de glimp niet tot de geest behoort. De geest, die tot nu toe de slaaf van het ego was, wordt de dienaar en minnaar van de eeuwige pracht die gedachten en percepties verlicht. Als slaaf van het ego was de geest de bewaker van de gevangenis van tijd, ruimte en causaliteit; als dienaar van de hoogste intelligentie en minnaar van de opperste schoonheid, wordt het het instrument van onze bevrijding.

De glimp die mijn interesse voor de waarheid aanwakkerde, deed zich voor toen ik een boek van J. Krishnamurti las. Het was het vertrekpunt van een intense zoektocht die de centrale en exclusieve focus in mijn leven werd. Ik las Krishnamurti's boeken keer op keer, samen met de belangrijkste teksten van Advaita Vedanta en Zenboeddhisme. Ik bracht belangrijke veranderingen in mijn leven aan om te leven in overeenstemming met mijn spirituele begrip. Ik deed afstand van wat veel mensen een uitstekende carrière zouden noemen, omdat het impliceerde dat ik als wetenschapper betrokken was bij het ontwerp en de ontwikkeling van geavanceerde wapens voor het Franse leger.

Twee jaar na de eerste glimp had ik een goed intellectueel begrip van het non-duale perspectief bereikt, hoewel er nog steeds een paar vragen onbeantwoord bleven. Ik wist uit ervaring dat elke poging om mijn verlangens te vervullen gedoemd was te mislukken. Het was me duidelijk geworden dat ik bewustzijn was, in plaats van mijn lichaam of mijn geest. Deze kennis was niet puur intellectueel, een louter concept, maar leek op de een of andere manier voort te komen uit ervaring, een bepaald soort ervaring zonder enige objectiviteit. Ik had bij verschillende gelegenheden toestanden ervaren waarin percepties werden omringd en doordrongen van gelukzaligheid, licht en stilte. Fysieke objecten leken verder van me af te staan, onwerkelijker, alsof de realiteit zich van hen had verwijderd en was verschoven naar dat licht en die stilte die in het midden van het toneel stonden. Daarmee kwam het gevoel dat alles goed was, precies zoals het hoorde te zijn, en, feitelijk, precies zoals het altijd was geweest. Ik geloofde echter nog steeds dat bewustzijn onderhevig was aan dezelfde beperkingen als de geest, dat het van een persoonlijke, in plaats van universele, aard was.

Soms kreeg ik een voorproefje van de onbegrensdheid ervan, meestal tijdens het lezen van Ch'an (Zen) - of Advaita-teksten of tijdens het diep nadenken over het non-duale perspectief. Vanwege mijn opvoeding door materialistische en antireligieuze ouders en mijn opleiding in wiskunde en natuurkunde, was ik zowel terughoudend om een ​​religieus geloof aan te nemen als wantrouwend tegenover elke niet-logisch of niet-wetenschappelijk gevalideerde hypothese. Een onbeperkt, universeel bewustzijn leek mij zo'n geloof of hypothese, maar ik stond open om deze mogelijkheid te onderzoeken. De geur van deze onbegrensdheid was in feite de bepalende factor geweest die mijn zoektocht naar de waarheid in stand hield. Twee jaar na de eerste glimp had deze mogelijkheid een centrale positie ingenomen.

Dat is het moment waarop de radicale verandering, de "Copernicaanse verschuiving", plaatsvond. Deze gebeurtenis, of, preciezer, deze niet-gebeurtenis, staat op zichzelf, niet veroorzaakt. De zekerheid die eruit voortvloeit, heeft een absolute kracht, een kracht die onafhankelijk is van enige gebeurtenis, object of persoon. Het kan alleen worden vergeleken met onze onmiddellijke zekerheid om bewust te zijn.

Ik zat in stilte te mediteren in mijn woonkamer met twee vrienden. Het was te vroeg om het avondeten klaar te maken, onze volgende activiteit. Omdat ik niets te doen had, niets verwachtte, was ik beschikbaar. Mijn geest was vrij van dynamiek, mijn lichaam ontspannen en gevoelig, hoewel ik wat ongemak voelde in mijn rug en nek.

Na enige tijd begon een van mijn vrienden onverwachts een traditionele bezwering in het Sanskriet te chanten, de Gayatri Mantra. De heilige lettergrepen kwamen op mysterieuze wijze binnen in resonantie met mijn stille aanwezigheid die intens levend leek te worden. Ik voelde een diep verlangen in mij, maar tegelijkertijd weerhield een weerstand mij ervan de huidige situatie ten volle te leven, met heel mijn wezen te reageren op deze uitnodiging van het nu en ermee te versmelten. Naarmate de aantrekkingskracht tot de schoonheid die door de chant werd aangekondigd toenam, nam ook de weerstand toe, die zich openbaarde als een groeiende angst die transformeerde in een intense paniek.

Op dit punt voelde ik dat mijn dood nabij was, en dat deze afschuwelijke gebeurtenis zeker zou worden veroorzaakt door nog meer loslaten van mijn kant, door nog meer verwelkomen van die schoonheid. Ik had een cruciaal punt in mijn leven bereikt. Als gevolg van mijn spirituele zoektocht hadden de wereld en haar objecten hun aantrekkingskracht verloren. Ik verwachtte eigenlijk niets substantieels van hen. Ik was uitsluitend verliefd op het Absolute, en deze liefde gaf me de stoutmoedigheid om in de grote leegte van de dood te springen, om te sterven ter wille van die schoonheid, nu zo dichtbij, die schoonheid die me voorbij de Sanskrietwoorden riep.

Als gevolg van deze overgave liet de intense paniek die me had vastgehouden onmiddellijk zijn greep los en veranderde in een stroom van lichamelijke sensaties en gedachten die snel convergeerden naar één enkele gedachte, de ik-gedachte, net zoals de wortels en de takken van een boom convergeren naar zijn enkele stam. In een bijna gelijktijdige apperceptie onthulde de persoonlijke entiteit waarmee ik me identificeerde zichzelf in zijn totaliteit. Ik zag de bovenbouw, de gedachten die voortkwamen uit het ik-concept en de infrastructuur, de sporen van mijn angsten en verlangens op fysiek niveau. Nu werd de hele boom bekeken door een onpersoonlijk oog, en zowel de bovenbouw van gedachten als de infrastructuur van lichamelijke sensaties verdwenen snel, waardoor de ik-gedachte alleen achterbleef in het veld van bewustzijn. Een paar momenten leek de pure ik-gedachte te wankelen, net als de vlam van een olielamp die zonder brandstof komt te zitten en vervolgens verdween.

Op dat precieze moment onthulde de onsterfelijke achtergrond van Aanwezigheid zichzelf in al zijn pracht.