Loslaten kan angst oproepen

Er zijn een aantal oefeningen die relatief gemakkelijk tot een nonduale ervaring kunnen leiden, bijvoorbeeld puur horen, stabiliseren in keuzeloos gewaarzijn of volkomen open blijven, wat er ook gebeurt. Maar er kan, zonder dat je het misschien in de gaten hebt, iets angstaanjagend zijn aan het doen van dit soort oefeningen omdat ze tot een directe ervaring van niet-zelf leiden.

Wie verdwijnt er in het horen? Wie blijft er over als het vermogen om te kiezen en commentaar te hebben op wat er gebeurt wegvalt ? Als er alleen nog maar openheid is zijn er ook geen grenzen meer! Damn, dat moet we niet hebben!

Bewust of onbewust kan er de angst zijn dat je bijvoorbeeld wel het pure horen in kunt gaan, maar niet terug kunt keren, en dat het daarom beter is om niet hélemaal op te gaan in de ervaring van alleen-maar-horen.

Die angst om te verdwijnen is natuurlijk één van de vele varianten van angst voor de dood, voor niet-zijn, voor opgeslokt worden, voor vernietiging of verdwijnen. En er is geen weg omheen – je zult op een bepaald moment door die angst heen moeten; je zult er een confrontatie mee moeten aangaan, want anders zul je je altijd terugtrekken op het moment dat het serieus dreigt te worden. Je wilt wel realisatie, maar niet daarin volkomen opgaan. Je wilt verlichting, maar voor jezelf, en dat kan niet.

Gelukkig of niet, maar de ervaring, het gevoel, of overtuiging een afgescheiden persoon zijn heeft een hele lange geschiedenis en die lost niet zo maar op. Gewoonte – energie kan erg kleverig zijn. Meestal keert de persoon gewoon terug, ploft als een zak aardappelen op de grond, en daarom moet je vele, vele malen dit soort oefeningen doen om hierin gestabiliseerd te raken.

Er zijn geen garanties natuurlijk. Het kan zomaar ineens gebeuren dat je over de rand tuimelt. Of bam!!! alsof je door de trein geraakt wordt in het besef; “ik ben niet”.“

Gefeliciteerd” zeggen we dan. En gaan door met onze dagelijkse bezigheden.

Voor vrijwel iedere zoeker is er langere tijd een bepaalde spanning tussen willen oplossen in het Absolute, maar tegelijkertijd ook alles wat dierbaar is willen behouden. Meestal wint willen behouden en blijft het oplossen iets wat ooit nog eens zou kunnen gebeuren. Vanuit open helderheid gezien is dat allemaal niet erg; ook willen behouden, ook het gevoel afgescheiden te zijn is een directe manifestatie van het Prachtige.

Volledig opgaan in iets wat volkomen leeg is kan angstaanjagend lijken. Zelfbehoud is vermoedelijk één van de allersterkste instincten en ook daarom één van de meest primitieve. Die kun je niet zomaar negeren of er luchtig overheen stappen. Beter om te erkennen dat je jezelf en alles waar je in gelooft niet zomaar wilt opgeven voor een ongewis avontuur.

Maar welk geloof je ook maar dierbaar is; je zult het achter moeten laten. Of het nu het geloof is in een leven na de dood, of het bestaan van engelen en werelden van licht, of evolutie naar steeds subtielere vormen van bewustzijn; iedere dierbare en geliefde theorie moet je achter laten als overbodig. Niet onwaar, maar overbodig.

Want zelfrealisatie is ook het stoppen van elke vorm van geloven. Dus daar gaat je reddingsboei in onzekere tijden.

Misschien heb je juist wel zwaar geïnvesteerd in rationaliteit, logica, wetenschappelijk bewijs, abstract denken, maar ook hier geldt; voor zelfrealisatie overbodig. Niet onwaar, maar overbodig. Dit is ook geen pleidooi voor irrationaliteit of het overboord zetten van je onderscheidingsvermogen. Het is wel een verwijzing naar iets wat vooraf gaat aan überhaupt kunnen onderscheiden.

Ook voor verbonden voelen, eenheidservaringen, versmelten met je geliefde, opgaan in de natuur, lucide voelen, in gemeenschap met anderen leven, dronken van liefde zijn geldt hetzelfde. Prachtige ervaringen die het gevoel dat het leven vol van betekenis is enorm kunnen versterken, maar overbodig, in de zin van geen noodzakelijke voorwaarde, wanneer we het over zelfrealisatie hebben. Voelen kan stormachtig zijn, waarna een diepe innerlijke stilte het overneemt; voelen kan heel subtiel en stil zijn, waarna grote golven van liefde je weg lijken te vagen. Geniet er zoveel mogelijk van.

Totdat ook genieten van niet langer meer aantrekkelijk genoeg is om je hier te houden.

Alles wat je dierbaar is moet je achter je laten omdat identificatie met wat dan ook het opgaan in het volstrekt Opene tegenhoudt.

Laat gaan, laat los, hou niet langer vast, en ontspan. Of wacht rustig af tot je daar aan toe bent – de eeuwigheid (het tijdloze) heeft geen haast.

Let go and let God.