Korte notities over de aard van verlichting 4

Hey pap, zit je nou alweer die spirituele shit te lezen? Wij gaan naar buiten, hoor, de zon schijnt.

Alle mystieke tradities verwijzen daarnaar: dat het mogelijk is om in dit leven, in dit lichaam en op deze aarde tot de levende, gevoelde realisatie te komen dat wij één zijn met de bron van waaruit elk leven, elk lichaam en elke wereld ontstaat. Er is in onze diepste identiteit geen enkel verschil, scheiding of afstand met deze bron.

Ieder van ons leeft in deze eenheid, maar pas als we ons hiervan werkelijk bewust worden komt er ook een grote vreugde. Dit weten maakt een einde aan elke twijfel of onzekerheid over wie wij werkelijk zijn.

We leven, kiezen en willen en nemen daar ook de volledige verantwoordelijkheid voor. Tegelijkertijd weten we dat het leven door ons stroomt en daar ook elk moment weer mee kan ophouden, en dat kiezen en willen spontaan gebeurt zonder dat er iemand is die kiest of wil.

Alles wordt ons gegeven en alles kan ons ook elk moment weer ontnomen worden. We zijn moeiteloos ons zelf, maar dat is niet langer persoonlijk.

Als je op zoek bent naar de Bron, je ware natuur, zie je blijkbaar nog niet dat de Bron, je ware natuur, aan het zoeken is.

Dat wat gezien, gevoeld, bedacht of ervaren kan worden is niet het uiteindelijke. Dat wat ziet, voelt en ervaart is een stille onbegrensde leegte. Een duisternis van licht. Het belicht alles, maar kan niet gezien worden. Het hoort alles, maar is zelf stilte. Het weet alles, maar kan niet gekend worden.

Als je het zoekt kun je het niet vinden. Als je het niet zoekt kun je het ook niet vinden. Dus, wat ga je doen?

Diep, vredig en rustig.

Ongecompliceerd en eenvoudig.

Vrij.

Licht. Zelfverlichtend. Alles verlichtend.

Eén.

Helder, voor de hand liggend.

Hier en daar.

Nu en toen ook al.

Dit.

En dat.

Er hoeft niets bij, er hoeft niets af.

 Altijd zuiver en puur.

Dat ben jij.

Nu al.

Ik is datgene wat gezien wordt, niet datgene wat ziet. Een simpele waarheid, en toch kost het vaak grote moeite om het te zien. En kost het nog meer moeite om je permanent te vestigen in datgene wat altijd kijkt, maar nooit deelneemt. Maar wat een vreugde als je eenmaal daar bent gaan wonen!

Het zou een misverstand zijn om te denken dat het eigenlijk niet nodig is om de transformatie door te maken die nodig is voor zelfrealisatie, aangezien je in feite nu al bent, en nu al hebt, wat gezocht wordt. Zelfrealisatie is geen conclusie, maar een levend aanwezig zijn in het mysterie. Je moet los durven laten, je openen en verwonderen, zekerheden achterlaten om permanent in niet-weten te gaan wonen.

De meesten wil liever de korte route, de goedkope oplossing, de snelle fix, de fluitje-van-een-cent-realisatie. Handig en klein genoeg om in je binnenzak te kunnen stoppen, waar je hem zo af en toe uit kunt halen om indruk te maken op een publiek van goedgelovigen.

Maar er is geen korte route. Er is wel een direct pad. Als je van die metafoor houdt: dat is het pad dat steil omhoog gaat naar de top. Maar de top ligt in het dal, sukkel!

Iemand vroeg eens aan D.T Suzuki hoe het is om verlicht te zijn. Zijn antwoord was: “Precies hetzelfde als voorheen, alleen lijkt het net of je tien centimeter boven de grond loopt”.

Je bent niets

Je bent alles

Je bent iemand

Je bent leegte

Je bent vorm

Je bent een persoon

Je bent beschikbaarheid

Je bent iedere ervaring

Je bent een verhaal dat je aan jezelf vertelt

Je bent ruimte

Je bent liefde

Je bent omdat er anderen zijn

Je bent open

Je bent verbonden

Je bent een mysterie

Je hoeft niets op te geven. Dat is achteraf bezien helemaal waar. Maar….soms is het  toch goed om alles op te geven, te stoppen met wat je doet en je uit de wereld terug te trekken. Als het mogelijk is, ga dan de natuur in. Dat is beter dan thuis blijven. Je kunt ook naar een klooster gaan, of naar een stil dorpje waar de tijd heeft stilgestaan.

Bergen zijn ook heel goed. Het is zoveel gemakkelijker om daar weer contact te krijgen met de grootsheid waardoor je altijd omringd bent, maar die je in de stad gemakkelijk vergeet. De woestijn, ook prima. Grootse ruimtes zijn geschikt voor grootse gedachten en overweldigende gevoelens.

Stop het gekwebbel van je geest. (Je hebt dit toch wel voorbereid, hoop ik?). Concentreer je maar op één ding. Je bent hier. Maar waar is hier? Je eerste antwoord is fout, en je volgende antwoord ook. Dus waar ben je? Zoek intens en onafgebroken.

Als je geest stil is geworden weet je het. Maar kun je het niet zeggen. Wie zegt dat je het moet zeggen? Weet, en wees stil. Dwaal door de bergen, de woestijn, de bossen met ogen die schitteren. Je ziet het! Je bent het! Dit hier en nu is het, was het altijd al.

Wat een prachtige, wonderlijke reis. Tienduizend ervaringen waren nodig om het aller eenvoudigste terug te vinden. Het kon je nooit verlaten omdat je het altijd bent. Het zoeken was een grapje. Maar als het vinden je niet dronken van geluk maakt heb je het nog niet gevonden. Verbijstering gevolgd door onbedaarlijk lachen komt ook vaak voor. Ja, zo vanzelfsprekend was het dus!

Je hoefde niets op te geven. Maar gelukkig deed je het wel.

Ik geloof dat God in alles is. Alles dat is, alles dat was en alles dat ooit zal zijn. En als je dat kunt voelen, en gelukkig bent om dat te voelen, heb je het gevonden.

Mijn eerste stap weg van de witte oude man waren bomen. Toen lucht. Toen vogels. Toen andere mensen.

Maar op een dag toen ik rustig zat en me voelde als een kind zonder moeder, wat ik ook was, kwam het: het gevoel deel van alles uit te maken, helemaal niet afgescheiden. Ik wist dat als ik een boom omhakte, mijn arm zou bloeden. En ik lachte en ik huilde en ik rende om het huis. Ik wist gewoon hoe het was. In feite, als het gebeurt, kun je het niet missen.

(Alice Walker: The color purple)