Ontwaken Susan Frank (Prajnaparamita)

  

Vraag: Is er bij jou nog sprake van een waarnemer en dat wat waargenomen wordt?

 Susan: Nee, dat is verdwenen. Die verdwijning gebeurde ongelooflijk subtiel. Als ik niet verschrikkelijk goed had opgelet, dan had ik het niet eens gemerkt. Stel je voor dat je een wandeling maakt in de mist en geleidelijk aan worden je jas en je kleding en je huid vochtig. Tegen de tijd dat je thuis aankomt ben je doorweekt, maar je hebt het niet eens in de gaten, zo subtiel en zo geleidelijk is het gegaan. En je maatje zegt dan: "Wat ben jìj nat zeg!" Zo is het voor mij eigenlijk ook gegaan. Ik had het nauwelijks in de gaten. Het was zo dun, zo ijl. Er was geen sprake van: aha, ja kijk, nu is er dan realisatie.

Vraag: Gaat dat bij iedereen anders?
 
Prajnaparamita: Ja, realisatie is voor iedereen een uniek verhaal. Ook is ieders sadhana volstrekt uniek. Wat dat betreft is een persoonlijke getuigenis altijd een beetje delicaat, omdat mensen dan al gauw denken: Oh, zó is dat, zó gaat het, zó moet het..... 
 
Vraag: Heb jij voorafgaand aan het doordringen van die mist, bijzondere momenten beleefd?
 
Prajnaparamita: Ja, immens grootse openbaringen. Eigenlijk in al die jaren vooral de eerste drie jaar bij Alexander Smit, waarin ik het onderricht kreeg, de kennis en vele grote inzichten. En later bij ShantiMayi, toen alles geleidelijk aan "rond" werd. Er was een lange tijd dat alles me duidelijk was, maar er was toch nog iets niet. Ik wist dat er iets ontbrak, hoewel ik niet precies wist wat dat was. Jaren wachtte ik........, op "dat" Ik leerde wat geduld was. Ik ontdekte dat geduld geen tijd kent. En het wachten transformeerde tot een oneindig diepe buiging in het eeuwige moment nu. En hiermee werden alle verwachtingen uiteindelijk uitgedoofd. 
 
Vraag: Wat veranderde er nou precies?
 
Prajnaparamita: Ik weet het niet. Wat is er nou veranderd? Ik weet het niet! Wat is er nou voor en na dat ultieme niet- moment? Twijfelloosheid is ingetreden. En daarmee is autoriteit geboren, je eigen autoriteit zijn, gemaakt van een totaal andere substantie dan zoals we dat kennen van een persoonlijke autoriteit. Tegelijkertijd wordt het leven steeds meer een luisteren, een luisteren naar de wil van het bestaan. Het is een leven op de razors edge, een haarbreedte ernaast geeft al een fikse verwonding. 
 
Vraag: Wat veranderde er nog meer voor je?
 
Prajnaparamita: Het was lange tijd zo diep stil. Ik was zo veel mogelijk alleen. Praten was lastig. Ik kon woorden helemaal niet meer vinden, er was nauwelijks vormkracht, alles was zo ijl. Zelfs nu nog, met satsang, ik heb echt niets te zeggen. De mensen moeten meestal met vragen en onderwerpen komen. Dat brengt me in beweging, en dan komen de woorden wel, als een stortvloed. 
 
Vraag: Als ik een vraag stel over een onderwerp, dan geef jij respons?
 
Prajnaparamita: Ja, dan komt er wel wat, middels jouw vraag, maar er is nauwelijks een impuls vanuit mezelf. ShantiMayi vroeg me op een gegeven moment om satsang te gaan geven. En vervolgens zat ik weer op de bank, ik nam geen enkel initiatief. Toen zei ze na drie maanden: 'En, ben je al begonnen'? ' Oh ja, satsang geven, oh ja, ja dat is waar, ik ga satsang geven', maar ik zat nog steeds alleen maar op de bank. Weer na een paar maanden schreef ze me een e-ma il: Komt er nou nog eens wat van?? Kennelijk zag ze dat er geen motor was in me, dus zij heeft me een grote impuls hiertoe gegeven. En dat moet nog steeds gebeuren tijdens satsang. Mensen moeten me nog steeds aanslingeren, anders zit ik op satsang met zoiets van: gaat het hier ergens over? Het is via de prikkeling dat ik in beweging kom, anders valt de hele boel stil, er is gewoon niks. Dat had ik al mijn hele leven, maatschappelijk was ik totaal niet geïnteresseerd. Maar er was een onstuitbare focus om thuis te komen in mezelf. Dit was het enige waar ik ooit belangstelling voor heb gehad. Mijn kinderen hebben me aan de gang gehouden eigenlijk. En nu houden de studenten in de Sangha me aan de gang. Ik kan alleen maar zeggen hoe het voor mij is, het zegt iets over mij, niet over iets dat met realisatie gepaard gaat.  Ja, ik denk dat het nogal verschilt voor iedereen.

 

Oorspronkelijk interview hier