Dat is allemaal wel mooi, maar

 

Dat is allemaal wel mooi wat u daar schrijft, maar eerlijk gezegd herken ik mijzelf daar echt niet in. “Diep, vredig en rustig” is bepaald niet hoe ik mijzelf zou typeren. En ik weet ook wel zeker dat niemand die mij kent dat over mij zou zeggen.

 

Dus als u zegt dat ik dat nu al ben klopt dat niet. Dat weet ik zeker. Misschien dat ik nog ooit zo zal worden, al lijkt ook dat me niet heel waarschijnlijk, maar het is zeker nu niet zo.

 

Ik snap dat je dat zegt. Ik verwijs ook niet naar je denken, of naar je gevoelens, maar naar iets wat we voor het moment maar even “je kern” zullen noemen. Als ik jouw zelfdefinitie zou overnemen zou ik zeker ook niet zeggen dat je diep, vredig en rustig bent, want ik zie dat je voortdurend bezig bent, afspraak na afspraak na moet komen, je regelmatig zorgen maakt, het ene na het andere probleem moet oplossen. Bepaald niet rustig, nee. Het is dat typische racen van het moderne leven, met de mantra van de 21ste eeuw, “druk, druk druk”.

 

 

 

Precies. En ik vind dat ook niet erg. Het geeft me namelijk wel het gevoel dat ik midden in het leven sta, dat ik daardoor met veel andere mensen contact heb, dat ik interessante dingen meemaak. Ik verveel me niet, en alleen soms zou ik wel even wat meer tijd willen hebben, of mijn rust kunnen pakken. Dat schiet er nu soms wat bij in.

 

 

Goed. Als dat je bevalt moet je er vooral mee doorgaan. Je doet nuttige dingen, leeft een interessant en boeiend leven, en maakt een hoop mee.

 

Ja, maar…?

 

Geen ja, maar. Als je dat doet krijg je die resultaten. Het is alleen als je iets anders wilt ervaren, je ook andere dingen moet gaan doen. En alleen jij kan voor jezelf bepalen of je inderdaad tevreden bent met hoe het gaat of niet. Ik voel geen enkele bekeringsdrang en je hoeft wat mij betreft ook niets aan je leven te veranderen als je dat niet wilt.

 

Maar wist je dat interesse betekent: wat tussen jou en het Zijn staat? Inter en Esse. Door je interesses kom je er niet toe om je op het bewuste zijn te richten. En dat boeiend twee betekenissen heeft is ook wel duidelijk, neem ik aan.

 

Waar ik hier naar verwijs is dat er ook een ander leven mogelijk is. Kwestie van focus: waar gaat je belangstelling naar uit? Als je een diepe vrede wilt ervaren, niet alleen voor een moment, als je eventjes uitrust en ontspant, maar permanent, als de grond van je bestaan, dan moet je, om dat te bereiken, een andere manier van leven gaan oppakken.

 

Okay, snap ik. Maar als ik eerlijk moet zijn..

 

Ja, doe eens?

 

..dan denk ik dat ik daar eigenlijk geen belangstelling voor heb. Ik vind mijn leven, zoals het nu gaat, best wel leuk, en ik zie me nog niet in een grotje gaan zitten om de Grote Vrede te zoeken.

 

Je hoeft ook niet in een grotje te gaan zitten. Je kunt dit ook doen terwijl je gewoon je leven blijft leven. Ik werk ook gewoon vijf dagen per week en zie elke dag een hoop mensen. Maar je moet dan wel alle tijd die overblijft hier aan wijden. En natuurlijk kun je ook er voor kiezen om bijvoorbeeld retraites of kloosters te bezoeken. Of doe eens radicaal, en trek je helemaal terug uit de ratrace. Beproefde methode, al vaak gedaan.

 

Maar wat moet gebeuren, en dat is iets wat je misschien helemaal niet zelf kunt kiezen om te willen, is dat er een diepe, aanhoudende belangstelling ontstaat om je op dit onderwerp te richten.

 

Verlichting is niet goedkoop. Je moet alles op het spel zetten, zonder dat er ook maar enige garantie op succes is. De kans dat het je lukt is minimaal. De kans dat je ergens halverwege blijft hangen is ongeveer maximaal.

 

Je weet het wel aantrekkelijk te laten klinken… Niet dus.

 

Ik zou het ook niemand aanraden. De enigen die hierin serieus zijn, zijn dat omdat ze niet anders kunnen. De meeste mensen willen alleen wat verlichting van hun zorgen. Zo gauw ze voldoende geld hebben, een leuke relatie, fijne kinderen en bevredigend werk is het over en uit met de belangstelling.

 

Is dat erg dan?

 

Nee, helemaal niet. Prima. Veel beter dan armoede, eenzaamheid, ondeugdelijke kinderen en een rotbaan.

 

Dus doe wat je niet laten kunt, leef je boeiende leven, en onderzoek of je daarnaast, of heel misschien wel in plaats daarvan, je ook wilt richten op zelfonderzoek. En dan bedoel ik niet het psychologische jezelf beter leren kennen, maar radicaal onderzoek naar de wortels van je ikgevoel. Als je je daar langdurig, hardnekkig en zonder je verder nog te laten afleiden op kunt richten zul je tenslotte liefde, vrede en rust ervaren. Omdat je op een gegeven moment ziet en ervaart dat je dat ten diepste ook bent. Maar alleen in de diepte. De oppervlakte kan dan nog steeds in beroering komen, maar je zal je er nooit meer zo sterk door laten meenemen en altijd weer snel en gemakkelijk kunnen terugkeren naar dat centrum van vrede en vreugde. Een centrum wat dan alsmaar wijder en wijder lijkt te worden.

 

Okay, ik zal er over nadenken.

 

Dat is een andere manier om te zeggen: nee bedankt, nu nog maar even niet.

 

*Met een grijns: Inderdaad.