Meditatie is terugkeren naar de bron

Source
 

De terugkeer naar dat waar je uit bent voortgekomen is als de thuiskomst na een lange reis. Je kwam voort uit dat Ene, je leefde – ook toen je je afgescheiden en alleen voelde – in dat Ene, en nu weet je dat er niets anders is dan Dat. Omdat je het in alles herkent – het sluit niets uit – ben je niet langer in conflict met je eigen ervaringen. Alles is welkom, alles wordt met open nieuwsgierigheid ontvangen. Dat Ene is wat je bent, dat Ene is wat alles is. Liefde is niet alleen datgene wat alles verbindt, het is ook alles. Maar dat alles verbindende kun je ook leven, bewustzijn, god of het ene zonder tweede noemen. Het heeft geen voorkeuren maar maakt alles mogelijk.

 

 

 

 

Dit kunnen verwelkomen van iedere ervaring komt voort uit een radicale verandering van perspectief. Niet langer is het nodig voortdurend aandacht te geven aan dat wat ik voel, wat ik denk, wat ik vind, of juist wat anderen voelen, denken, willen of van mij vinden. Niet langer is er dat voortdurend in beslag worden genomen door werk en taak, gewoonte en routine, het gaande houden van het dagelijks leven.

 

In plaats daarvan is er altijd aanwezige, open onbegrensde helderheid. Oordeelloos zien.

 

Deze verandering wordt vooral mogelijk door meditatie. Door te gaan zitten en bewust aandacht geven aan de stroom van gedachten, beelden en gevoelens leer je de voortdurende onrust in jezelf kennen. Zonder dat je het in de gaten had leefde je in een constante onrustige stroom van steeds wisselende verschijnselen die eigenlijk alle aandacht opeiste.

 

Maar iets in ons neemt niet deel aan deze onrust. En we kunnen leren om daar onze aandacht op te richten, en te leren kijken vanuit iets wat stil, open en vredig is. We kunnen leren zien dat wij die stilte zijn. En dat wat zo echt leek - gevoelens, gedachten, herinneringen en fantasieën – zal dan langzaam verbleken in het licht van open bewustzijn. We keren terug naar het centrum en zien dat de essentie van het leven intelligent, creatief, en helder is.

 

Vanuit hier kijkend naar de show is alles verrukkelijk. Dat wat heel is houdt van dat wat tijdelijk, gefragmenteerd en onvolledig lijkt. Het verwelkomt, keer op keer, zoals een moeder die haar jonge kind liefheeft en knuffelt. Niet wij ervaren het leven, maar het leven ervaart ons. En deze verandering van perspectief creëert een ontspannen alert zijn die van nature geniet van wat zich aandient.

 

We werken mee, reageren met een zeker gemak en vrolijkheid op onverwachtse gebeurtenissen, omdat we wel weten dat alle verwachtingen “mind-made stuff” zijn en dat het leven zelf vele malen creatiever en onverwachtser is dan wat wij van te voren kunnen bedenken.

 

Maar deze houding kan niet ontstaan door alleen maar intellectueel begrijpen. “Ja, ja, ik heb dit wel vaker gehoord, ik weet waar dit over gaat”. Nee, dat weet je niet. Dat weten ook de boeddha’s niet. Ontwaakt zijn is niet het wel weten. Integendeel zelfs. Je leeft niet in conclusies, maar in verwondering.

 

Open helderheid is gebaseerd op een diep gevoel van vertrouwen in het leven zelf. Het is geen kennis die je uit boekjes en verhaaltjes op hebt gepikt. Tenzij je het echt diep zelf hebt gerealiseerd kan ook spiritualiteit nutteloze ballast zijn. Ook spirituele kennis kan een pantser zijn dat je gebruikt om jezelf te beschermen. Wat je denkt te weten moet je loslaten omdat je anders niet werkelijk in staat bent om in verwondering om je heen te kijken.

 

Toch hoef je het persoonlijke en individuele niet af te wijzen of te vermijden. De poort naar heelheid wordt gevonden door je huidige ervaring te onderzoeken. Heelheid is ook al, maar verborgen, aanwezig in iedere ervaring. Het grote misverstand ontstaat door het geloof dat al die concepten, waarnemingen, gevoelens en herinneringen die voortdurend ontstaan en weer vergaan een gezamenlijk iets creëren dat je “ik” noemt, of “mijn verhaal”.

 

Door meditatie kun je leren deze wervelwind stil te leggen. En dan blijkt open helderheid over te blijven. Een stille, liefhebbende aanwezigheid blijkt de constante achtergrond te zijn en die wordt nu zichtbaar, voelbaar, ja, tastbaar. Deze aanwezigheid is ook oneindig potentieel. Het is levend, open, bewust, onbegrensd. En dat is wat wij in werkelijkheid zijn. Niet dat verhaal dat we onszelf vertellen – dat zijn we óók – maar het leven zelf.

 

Deze ontdekking wordt ook mogelijk door overgave. Door los te laten. Door controle en sturing op te geven. En de paradox is: wij zelf kunnen niet los laten omdat we dit gevoel van controle denken te zijn. Het besluit om los te laten is zelf weer een manier om de boel te controleren en dus niet echt krachtig, diepgaand, transformerend. We laten eventjes los en zijn dan verbaasd dat daarna het gevoel in onszelf opgesloten te zijn weer terugkeert.

 

De waarheid is: Het laat los. Zomaar en zonder reden. Omdat het tijd is. Het enige wat we kunnen doen is onszelf beschikbaar maken voor deze radicale verschuiving waarin open helderheid plotseling toeslaat. Soms blijft dat, andere keren verdwijnt het weer. Het wordt pas permanent als degene die vasthoudt en loslaat er niet langer meer is. Als de realiteit, de waarheid, alle ruimte inneemt en er nergens meer plaats is voor illusie. Als er geen mogelijkheid meer is voor verschil en afstand.

 

Dan is het gevoel van afgescheidenheid niet langer mogelijk, want er is niemand meer over is om dit te ervaren. Het ervaart zichzelf, maar er is niemand meer om dit te becommentariëren. Er is nog steeds ervaring, maar de schijnbare splitsing is niet langer daar. De driehoek “Ik zie iets” wordt het ene zien.

 

De bereidheid om je eigen verhaal te onderzoeken is een sleutel; er zijn er meer. Maar dat je iets voelt, denkt of ziet bewijst niet dat het waar is; het bewijst dat je iets voelt, denkt of ziet. Er is een gevoel, een gedachte, een waarneming. En over een tijdje is er weer een ander gevoel of stemming, zijn de gedachten weer op andere onderwerpen gericht, en zie je andere dingen. Vind degene die het gevoel heeft gevoelens te hebben; zoek degene die de gedachte gelooft dat dit alles mij overkomt.

 

Wie ziet dit? Wie ervaart dit? Is er een denker die gedachten denkt? Is er een voeler die gevoelens voelt? En als er een gevoel van afscheiding is; is dat gevoel zelf afgescheiden van degene die dat voelt?

 

Het zijn o.a. dit soort vragen die de bereidheid om alles los te laten kunnen vergroten. Deze bereidheid kan ook door toewijding, devotie en overgave steeds dieper groeien. Voor weer anderen kan een langdurig alleen in de natuur verblijven de poort naar heelheid openen.

 

Wat er dan in de diepte ontstaat is een onvoorwaardelijke intimiteit met al het leven. Een vriendelijk en zacht omarmen van iedere ervaring. Deze diepte kan langzaam alles openen, andere keren als een stortvloed alles wat dit verhindert uit de weg ruimen. Ontwaken is niet altijd zachtzinnig.

 

Maar als deze intimiteit eenmaal volledig aanwezig is is er alleen nog maar geluk en vrede. Dat is zo groot en veelomvattend, dat ook gevoelens van angst, onvrede of ongelukkig zijn er in verwelkomd worden. Het sluit geen enkel gevoel of ervaring uit, dus zo af en toe kan er nog best wel een onprettig gevoel voorbij komen. Maar dat is geen probleem dat moet worden opgelost. Het lost zichzelf wel weer op, waarna er een natuurlijke en gemakkelijke terugkeer is naar de stille verrukking.

 

Dit alles is schitterend.